. . . . . . .

tussen tiramisu
en paellapan
kwam

TRISTAN

ZONdag 30 december 2007, laat op de avond
zoontje voor Bart en Katrijn,
metekindje voor Krista
en petevriendje voor mezelf :0)

nog 1

enfin
nog 1 dag en tzit er op, ik heb het gevoel dat dit jaar voorbij gevlogen is, een raar jaar, ik heb het slecht gestart en zo 100 % tevreden kan ik niet zijn,

morgen laat ik mijn kaartjes afdrukken en kunnen de wensen opgestuurd worden, varierend van het beste voor het nieuwe jaar tot een goede gezondheid. ik denk dat ik mij dit jaar ga concentreren op het uitgebreide knuffelen van mensen die ik graag heb.

met dank aan de oranje kerstbollen van ING. Ze blinken in de olijfboom.

uw allerliefste kapoen

zoo-pret

Ben gisteren naar de dieren van de zoo geweest, bij de gorilla's, eentje keek alsof hij in een rusthuis zat, een andere maakte zich ferm boos, amaai hij stak zijn vuist omhoog.

De flamingos waren roze en soms ook roranje vonden we.

Veel mensen met kindjes, 1 fluisterde zijn zoontje toe "kijk daar beneden opa Willy..." en hij wees naar de ezels en kamelen.

Zoals altijd waren de pinguins natuurlijk van de partij, zich 1 voor 1 een stortend in de oceaan van antwerpen onder grote belangstelling van klein en minder klein.

En op het einde werd de leeuw tentoongesteld, onder grote belangstelling liep hij te ijsberen achter de gracht in zijn namaaksavanne, en hij brulde en hij brulde, de oooohs en de aaaahs waren niet uit de lucht. Kinderen liepen heen en weer te kirren van plezier. Flashen verlichtten het station van Antwerpen. Heerlijk toch, die zoo.

Jaja, het was een fijn weerzien.

kersentijd

eerst dacht ik dat het cherry coast was maar toen bleek het cherry ghost. ;-)

kheb die jongens gezien in tvoorprogramma van Crowded House.

ik vind dit een zeer schoon liedje, en dan nog Live bij Jools Holland.

ik denk dat dat komt door de lalala's op het einde ;-)

wachten...

Wachten,

vriendjes vroegen of ik peter wou zijn van hun kerstekindje,
alles is bijna klaar,
heb al een welkomstceedeetje gecompileerd,
ik kan nog niet echt veel spelen op de piano om dat piepke nu al te verwelkomen,
nu is het dus wachten...
het kineke bepaalt zelf wanneer het er klaar voor is.

en t is bijna volle maan....

waarom

Ik stond vanavond in de Delhaize, scheel van de honger, te twijfelen tussen vettige niet smakelijk uitziende pizza hawai (zo eentje met wat blikschijven ananas je weet wel) en een heerlijke vegetarische. Ik was zo gek van twijfel dat ik koos voor de vettige hawai. Ik moest denken aan Carla Bruni. Nu begreep ik waarom ze uiteindelijk voor Sarkozy koos.


liefs
erwin

licht uit

Ik heb vandaag in de fietsenstalling een achterlichtje uitgedaan. Het stond eenzaam te branden en werd straal genegeerd door andere fietsers en was vergeten door z`n baasje. Het was helemaal niet moeilijk om op het knopke te drukken maar blijkbaar wou niemand zich moeien...

En?

Wat heb jij voor goeds gedaan vandaag ;-)

fietsen langs de schelde

twas lang geleden dat ik nog eens de fiets nam op een winterZONdag,
vandaar,
fietsen langs de schelde is dan de voor de hand liggende optie,

fietsen maar...voorbij melle,
voorbij wetteren met die grote kerk,
voorbij voorbij, tot het veer van schellebelle, tot uitbergen,
tot mijn hoofd stopte en benen verder gingen,
en dan weer terug.
dadeedeug!

Van zwoegen wordt je groot (en simpel...)

Die pianolessen en notenleer zijn dus niet van de poes hé, deze avond voor het eerst had ik een testje en ik moest alleen met de juf nootjes van de notenbalk zingen, amaaiman, het ging redelijk. Om jullie te laten meegniffelen heb ik achteraf twee opnametjes gemaakt vol enthousiasme en niet wetende wat de mogelijke gevolgen van een life performance allemaal kan meebrengen, ik trachtte het eerst op te nemen op mp3 maar het kon via deze site blijkbaar enkel via videobeeldjes, het eerste bevat nootjes en het laatste is de succesvolste pianist van Gentbrugge. HIHI!

verslaafd aan choco

Deze middag bij de dokter:

Rookt u meneer? Nee meneer
Hebt u gerookt meneer? Ja meneer, ik ben reeds tien jaar gestopt.
Proficiat meneer.

Bent u verslaafd aan andere dingen meneer?
Ja meneer, ik ben verslaafd aan choco.

Da's dan 80 EURO meneer.

Sebastien

het laatste spanjeverhaaltje....

Na het eten en het verplichte gezondheidsnapje ergens onderweg tussen Huesa en Pozo Alcon, 't was stilaan warm aan het worden....

De kans dat je in Spanje een fietser tegen komt is klein, de kans dat je een vakantiefietser tegenkomt is nog kleiner. Als je in Spanje voorbij de mensen fietst dan blazen ze meestal eens en zeggen Joder (zoek die vertaling zelf maar op ;-) Door de warmte, het zweet in de ogen kan het wel eens gebeuren dat je spoken ziet in het verlaten binnenland van Don Quijote.

Op een zeer brede weg, bijna een autostrade, zag ik uit de tegengestelde richting net zo'n gevaarte zoals mezelf naderen. De twee gevaartes waren net op het topje van een heuveltje toen ze elkaar in het oog kregen. Dan kan je afstandelijk groeten (zoals stoere motorijders) maar deze keer niet, ik zwiepte mijn fiets naar de andere fietser aan de overkant van het tarmac. Hij glimlachte van hier tot in Sevilla. Hij stamelde in 't Frans en ik in het Frañol.

We wisselden wat info uit over de gevolgde route. Hij is tot het zuiden van Spanje komen fietsen vanuit de Pyreneen waar hij woont. Ik verwees hem door naar de schitterende Cazorla camping. Hij noemt Sebastien, we schudden elkaar de hand, en gingen elk weer onze weg, hij naar de camping, ik in tegenovergestelde richting naar een dorp: Pozo Alcon

De ganse weg nadien zat ik te denken: toch spijtig dat ik z'n emailadres niet heb gevraagd.

Een sterk idee ...daar kan je uren op fietsen...toen ik aankwam op het einde van de dag ging ik bellen naar de camping waar hij naartoe ging om m'n emailadres door te geven.

Zogedacht zogedaan...toen ik in Pozo Alcon aankwam, vluchtte ik naar het gemeentehuis om de campingtelefoonnummer op te zoeken. Ik had in het hostalletje al geprobeerd dit te bemachtigen maar dat lukte niet. Ik kwam terecht bij de lokale polies....Die kerel las de halve telefoonboek maar vond het nummer niet, ik suggereerde stilletjes internet maar dat werkte niet... Plots voelde ik het aan alsof die telefoonnummer (en het emailadres) een staatszaak was.

Nu ...als de spaanse staat er zich ging mee moeien dan hoefde het niet meer voor mij. Om een zeer lang verhaal kort te maken. Uiteindelijk belde de polies enkele collega's op en men vond het telefoonnummer. Zeer gelukkig belde ik mijn emailadres door aan de campingeigenares, ze zou het adres zeker overmaken maar Sebastien was nog niet aangekomen.

Sindsdien wacht ik op een emieltje om foto's en fietsverhalen uit te wisselen.

nog 1 verhaaltje

Beste lezertjes,

morgen of overmorgen publiceer ik nog een laatste verhaaltje over de spanjereis.(het schoonste hihi) Vanaf dan zal ik me terug trachten te focussen op tgewone ;-)
Op de flickr-website kan je nog wat foto's zien (al is dat wel een vlugge selectie), allen naar http://www.flickr.com/photos/erwinlemmens

con mucho cariño

laito

Camping Cazorla

Neenee, het is niet camping cosmos of camping kobalt waar Tom Pintens zo mooi over zingt, het gaat hier over camping Cortijo San Isicio in Cazorla. Ik kom er altijd terug, de reden is zeer simpel. Er is geen betere camping. Een echte kampeerder ben ik niet, ik heb niet zo veel vergelijkpunten maar die hoef ik ook niet. Nu al meer dan 10 jaar terug kwam ik er voor het eerst, de polies verwees ons door naar een terrascamping, wisten wij veel wat voor camping dit was (zij ook niet trouwens) Het was er groen, rustig, vanop mijn campingplekje kan je Cazorla zien, een dorp tegen een rots aangebouwd aan de rand van een natuurpark. Er was een klein zwembadje waar we ons konden afkoelen.

Altijd wel weet ik mijn Spanjereis meestal af te buigen naar een kort verblijf op de camping. Deze keer bleef ik er een week en maakte er fietstochtjes in het natuurpark.

Nog steeds zijn er amandelbomen, eekhoorntjes, herfstirissen, vijgebomen, stoeltjes en tafeltjes voor de tenten, okkernoot, amandelnoot en ...super joviale campingeigenaars die hun hart en ziel steken in een hemelse plek.

's avonds kan je er genieten van de sterren, je kan als het wat kouder wordt een vuurtje maken op de speciaal daarvoor voorziene barbecueplekken, overal zijn er afdakjes.

Ook de mensen die je er tegenkomt zijn meestal rustig, vriendelijk, gewoon goeiedag zeggen 's morgens zo, dat kan deugd doen.

Fwiets

M'n fiets, ik blijf versteld staan van z'n kracht. Ik heb hem nog geen naam gegeven maar het scheelt niet veel, ik heb hem m'n barcelonafiets genoemd omdat ik er ooit mee naar barcelona ben gefietst. Ondertussen is dat al een poosje geleden (10 jaar?) . Meestal als ik er dan zo naar kijk dan bedenk ik hem in de buik van een vliegtuig of tegen de boom van een camping of aan't wachten tegen het raam van de Mercadona tot ik terug ben met het nodige voedsel. Zijn remmen verslijten vlug maar voor de rest geen klagen.

Mijn fiets....chapeau!

Zelfportrettages

Bueno, eenmaal je boven op de berg bent wil je wel es uitblazen, de vrijgekomen stoffen in uw hoofd zorgen voor een wat ijler gevoel in het hoofd en zo ontstaan er soms gekke foto's....en die benen....dat zijn de mijne.

GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOL

Overal in Spanje zie je televisie en werkelijk overal zie je voetbal en formule 1, zelfs in het midden van een klimpje zie je voetbalgolen en ik vind dat maar niks.

verhaaltjes uit spanje

De komende weken zal ik wat verhaaltjes en wat leuke foto's uit mijn Spanje fietstrip publiceren.

Liefs
erwin.

TOBO (Santiago de la Espada) nr13

Dag 4, fietsen is zwaar, ik fiets tegen de limieten aan ook al fiets ik maar 50 km per dag, het lijkt niet veel, voor mij nu wel. Vandaag fiets ik vanuit Hospederia Rio Zumeta naar Pontones, althans dat is de bedoeling... Het eerste dorp die naam waardig ligt zowat 20 km verderop, ik heb wat water mee en wat mondvoorraad, dat volstaat.

Fietsen ahum, klimmen dus.

Ik moet zien een kloof uit te komen, de rivier stroomopwaarts volgend. Vooraleer de diesel aanslaat duurt dat wel even. In mijn dooie "wachten op eten momenten" ben ik een boek aan 't lezen in 't spaans van Paul Coelho "El peregrino de Compostela" (dagboek van een magier): over een man die op zoek gaat naar zijn "espada". Ik was me al de hele tijd aan het afvragen wat het woord espada betekende, ik dacht iets in de zin van spade maar dat leek me gezien de context wat vreemd. Vandaag tijdens het fietsen (en dat gebeurt wel vaker) gaat een lichtje branden (soms gebeurt ook het omgekeerde). 20 kilometer verderop ligt Santiago de la Espada. Santiago met ZWAARD natuurlijk, een spade zou wat onnozel zijn. Als een fietser zonder helm misschien?

Precies, na 10 kilometer fwietsen merk ik dat mijn helm niet op mijn hoofd staat, vermoedelijk heb ik hem laten liggen in het hotelletje. Dan begin ik na te denken... mijn oude witte helm, wat is hij nog waard, eigenlijk niet veel, na ongeveer 10 jaar fijne dienst overal in Spanje en Belgie ben ik immers toch aan een nieuwe toe. Dus ....laten we die maar vergeten...

Maar dan komt de wroeging; het "heb-ik-de-gas-wel-uitgedraaid-gevoel" welt op.
Ik voel het, ik moet terug, ... voor een stomme helm. Vorige week heb ik hem thuis nog lopen zoeken maar nu moet en zal ik hem terug halen....

In het gehucht Toba besluit ik een foontje te plegen naar het hotelletje om zeker te zijn dat mijn helm daar nog in het hotel ligt. Ik ga op zoek naar een cabine, nee señor, die is er niet, enkel bij die mensen daar in nr 13 is er in hun huis een publieke telefoon, ja het bestaat!
Ik op weg bij twee superlieve oude mensen, ze zitten voor hun deur genietend van het mooi uitzicht op de vallei, boven de deur prijkt een bel, zo een bel (zo een oude schoolrinkelbel waar bij ons al lang een papierke tussen steekt omdat die anders te veel lawaai maakt).
Enfin, ik bel dus naar Julia, de manager van het hotelletje. Ze vind inderdaad mijn helm. Ik denk er nog even over na, bekijk mijn kaart welke alternatieven er zijn om niet dezelfde 10 km bergop te moeten doen maar die zijn er niet echt, ik leg het uit aan de mensen, ze lijken te begrijpen dat er voor een oude helm kan teruggekeerd worden. Ik krijg van hen nog vers water en een lading okkernoten en beloof als ik terug bij hen passeer even met de fietsbel te twinkelen.
Terugkeren heb ik altijd gehaat maar nu neem ik het filosofisch op , 't is vakantie niewaar. Gans de 10 km heen én 10 km terug hoop ik dat ik de mensen in Toba nog zal terug zien.

En ...inderdaad, na 20km twinkel ik met de bel en alsof ze zaten te wachten, zwaaien ze eens. Ik besluit even te stoppen om een fotootje te nemen en mijn pulle bij te vullen. Ze poseren tenslotte voor de foto. Ik vraag naar hun adres om de foto op te sturen en ze antwoorden: La TOBA, Santiago de la Espada, numero 13....nee señor...een straat hoeft niet...er is hier maar 1

Zo maak ik ze graag.. de verhaaltjes en de foto's :-)

Rechtstaand piano spelen

Eindelijk is het er van gekomen, na 9 jaar spaans ben ik eindelijk begonnen aan muziekles,
AMV, algemeen muzikale vorming.

Let op: er is ook nog AMC, algemene muzikale cultuur, dat doet me altijd aan een merk vam potten en pannen denken.

Die eerste les : waaaw, zo van die onnozele liedjes zingen in een propvolle klas, in een gebouw dat kraakt van ouderdom en ruikt naar bordkrijt.

Die eerste minuten bij Juf Annick had ik het gevoel: Dit wordt het daar ga ik mij de komende 10 jaar mee bezig houden. Tof. Ik weet niet wat er komen zal maar hoop dat ik het volhou. Welk instrument speelt u m'neer¿ Piano. Vraag me niet waarom maar het is zo'n romantisch instrument. Ik zie me daar al zitten op de televisieloze avonden, zwoegend op de vingerzetting, partituren ontcijferend, of beter nog, zingend achter de piano, microfoon in aanslag om foutjes op te sporen, en later als een nieuwe spinvis, liedjes maken over jongens en meisjes en over de zee die altijd in beweging blijft.

Voor m'n vertrek naar spanje ben ik dus als een gek op zoek gegaan naar een piano, alle formaatjes passeerden de revue. Uiteindelijk koos ik voor een winkel van lieve Poolse pianostemmers en ik huurde een piano in esdoornkleur. Ze komt tegen mijn bloemetjesbehang.

Op mijn mp3 speler hier op de fiets heb ik alvast een favrietje ontdekt: Il jouait du piano debout van France Gall. Frans is niet mijn sterkste vak, ik heb echter begrepen dat het liedje gaat over een jongen die rechtstaand piano speelt, een jongen niet als alle anderen, et pour quelle raison etrange, ca nous derange. Een pleidooi dus voor diversiteit. Ooit wil ik dat liedje op piano kunnen spelen en zingen, geef me wat tijd en ik zing het voor jullie en jij en jij en ja, aussi pour toi .

verwensingen

tja, wat zeg je als je met de fiets moet uitwijken voor een dikke vrachtwagen en even dikke chauffeur die zijn ruit naar beneden draait en vraagt "wat ist menere?" (omdat ik het niet kan verbergen als iets mij niet aanstaat)

1. je kan hem uitschelden voor bullebakwagen
2. vuilen daf
3. meneer uw pinkers staan nog aan
4. uw vrouw wacht niet op je vanavond
5. waarom zit je zo hoog meneer?

ik heb niks gezegd....de volgende verkeersagressieveling wens ik ...nog een lang en ongelukkig leven in de file :-)

technorati tags:verkeer