Sebastien

het laatste spanjeverhaaltje....

Na het eten en het verplichte gezondheidsnapje ergens onderweg tussen Huesa en Pozo Alcon, 't was stilaan warm aan het worden....

De kans dat je in Spanje een fietser tegen komt is klein, de kans dat je een vakantiefietser tegenkomt is nog kleiner. Als je in Spanje voorbij de mensen fietst dan blazen ze meestal eens en zeggen Joder (zoek die vertaling zelf maar op ;-) Door de warmte, het zweet in de ogen kan het wel eens gebeuren dat je spoken ziet in het verlaten binnenland van Don Quijote.

Op een zeer brede weg, bijna een autostrade, zag ik uit de tegengestelde richting net zo'n gevaarte zoals mezelf naderen. De twee gevaartes waren net op het topje van een heuveltje toen ze elkaar in het oog kregen. Dan kan je afstandelijk groeten (zoals stoere motorijders) maar deze keer niet, ik zwiepte mijn fiets naar de andere fietser aan de overkant van het tarmac. Hij glimlachte van hier tot in Sevilla. Hij stamelde in 't Frans en ik in het Frañol.

We wisselden wat info uit over de gevolgde route. Hij is tot het zuiden van Spanje komen fietsen vanuit de Pyreneen waar hij woont. Ik verwees hem door naar de schitterende Cazorla camping. Hij noemt Sebastien, we schudden elkaar de hand, en gingen elk weer onze weg, hij naar de camping, ik in tegenovergestelde richting naar een dorp: Pozo Alcon

De ganse weg nadien zat ik te denken: toch spijtig dat ik z'n emailadres niet heb gevraagd.

Een sterk idee ...daar kan je uren op fietsen...toen ik aankwam op het einde van de dag ging ik bellen naar de camping waar hij naartoe ging om m'n emailadres door te geven.

Zogedacht zogedaan...toen ik in Pozo Alcon aankwam, vluchtte ik naar het gemeentehuis om de campingtelefoonnummer op te zoeken. Ik had in het hostalletje al geprobeerd dit te bemachtigen maar dat lukte niet. Ik kwam terecht bij de lokale polies....Die kerel las de halve telefoonboek maar vond het nummer niet, ik suggereerde stilletjes internet maar dat werkte niet... Plots voelde ik het aan alsof die telefoonnummer (en het emailadres) een staatszaak was.

Nu ...als de spaanse staat er zich ging mee moeien dan hoefde het niet meer voor mij. Om een zeer lang verhaal kort te maken. Uiteindelijk belde de polies enkele collega's op en men vond het telefoonnummer. Zeer gelukkig belde ik mijn emailadres door aan de campingeigenares, ze zou het adres zeker overmaken maar Sebastien was nog niet aangekomen.

Sindsdien wacht ik op een emieltje om foto's en fietsverhalen uit te wisselen.

nog 1 verhaaltje

Beste lezertjes,

morgen of overmorgen publiceer ik nog een laatste verhaaltje over de spanjereis.(het schoonste hihi) Vanaf dan zal ik me terug trachten te focussen op tgewone ;-)
Op de flickr-website kan je nog wat foto's zien (al is dat wel een vlugge selectie), allen naar http://www.flickr.com/photos/erwinlemmens

con mucho cariño

laito

Camping Cazorla

Neenee, het is niet camping cosmos of camping kobalt waar Tom Pintens zo mooi over zingt, het gaat hier over camping Cortijo San Isicio in Cazorla. Ik kom er altijd terug, de reden is zeer simpel. Er is geen betere camping. Een echte kampeerder ben ik niet, ik heb niet zo veel vergelijkpunten maar die hoef ik ook niet. Nu al meer dan 10 jaar terug kwam ik er voor het eerst, de polies verwees ons door naar een terrascamping, wisten wij veel wat voor camping dit was (zij ook niet trouwens) Het was er groen, rustig, vanop mijn campingplekje kan je Cazorla zien, een dorp tegen een rots aangebouwd aan de rand van een natuurpark. Er was een klein zwembadje waar we ons konden afkoelen.

Altijd wel weet ik mijn Spanjereis meestal af te buigen naar een kort verblijf op de camping. Deze keer bleef ik er een week en maakte er fietstochtjes in het natuurpark.

Nog steeds zijn er amandelbomen, eekhoorntjes, herfstirissen, vijgebomen, stoeltjes en tafeltjes voor de tenten, okkernoot, amandelnoot en ...super joviale campingeigenaars die hun hart en ziel steken in een hemelse plek.

's avonds kan je er genieten van de sterren, je kan als het wat kouder wordt een vuurtje maken op de speciaal daarvoor voorziene barbecueplekken, overal zijn er afdakjes.

Ook de mensen die je er tegenkomt zijn meestal rustig, vriendelijk, gewoon goeiedag zeggen 's morgens zo, dat kan deugd doen.

Fwiets

M'n fiets, ik blijf versteld staan van z'n kracht. Ik heb hem nog geen naam gegeven maar het scheelt niet veel, ik heb hem m'n barcelonafiets genoemd omdat ik er ooit mee naar barcelona ben gefietst. Ondertussen is dat al een poosje geleden (10 jaar?) . Meestal als ik er dan zo naar kijk dan bedenk ik hem in de buik van een vliegtuig of tegen de boom van een camping of aan't wachten tegen het raam van de Mercadona tot ik terug ben met het nodige voedsel. Zijn remmen verslijten vlug maar voor de rest geen klagen.

Mijn fiets....chapeau!

Zelfportrettages

Bueno, eenmaal je boven op de berg bent wil je wel es uitblazen, de vrijgekomen stoffen in uw hoofd zorgen voor een wat ijler gevoel in het hoofd en zo ontstaan er soms gekke foto's....en die benen....dat zijn de mijne.

GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOL

Overal in Spanje zie je televisie en werkelijk overal zie je voetbal en formule 1, zelfs in het midden van een klimpje zie je voetbalgolen en ik vind dat maar niks.

verhaaltjes uit spanje

De komende weken zal ik wat verhaaltjes en wat leuke foto's uit mijn Spanje fietstrip publiceren.

Liefs
erwin.

TOBO (Santiago de la Espada) nr13

Dag 4, fietsen is zwaar, ik fiets tegen de limieten aan ook al fiets ik maar 50 km per dag, het lijkt niet veel, voor mij nu wel. Vandaag fiets ik vanuit Hospederia Rio Zumeta naar Pontones, althans dat is de bedoeling... Het eerste dorp die naam waardig ligt zowat 20 km verderop, ik heb wat water mee en wat mondvoorraad, dat volstaat.

Fietsen ahum, klimmen dus.

Ik moet zien een kloof uit te komen, de rivier stroomopwaarts volgend. Vooraleer de diesel aanslaat duurt dat wel even. In mijn dooie "wachten op eten momenten" ben ik een boek aan 't lezen in 't spaans van Paul Coelho "El peregrino de Compostela" (dagboek van een magier): over een man die op zoek gaat naar zijn "espada". Ik was me al de hele tijd aan het afvragen wat het woord espada betekende, ik dacht iets in de zin van spade maar dat leek me gezien de context wat vreemd. Vandaag tijdens het fietsen (en dat gebeurt wel vaker) gaat een lichtje branden (soms gebeurt ook het omgekeerde). 20 kilometer verderop ligt Santiago de la Espada. Santiago met ZWAARD natuurlijk, een spade zou wat onnozel zijn. Als een fietser zonder helm misschien?

Precies, na 10 kilometer fwietsen merk ik dat mijn helm niet op mijn hoofd staat, vermoedelijk heb ik hem laten liggen in het hotelletje. Dan begin ik na te denken... mijn oude witte helm, wat is hij nog waard, eigenlijk niet veel, na ongeveer 10 jaar fijne dienst overal in Spanje en Belgie ben ik immers toch aan een nieuwe toe. Dus ....laten we die maar vergeten...

Maar dan komt de wroeging; het "heb-ik-de-gas-wel-uitgedraaid-gevoel" welt op.
Ik voel het, ik moet terug, ... voor een stomme helm. Vorige week heb ik hem thuis nog lopen zoeken maar nu moet en zal ik hem terug halen....

In het gehucht Toba besluit ik een foontje te plegen naar het hotelletje om zeker te zijn dat mijn helm daar nog in het hotel ligt. Ik ga op zoek naar een cabine, nee señor, die is er niet, enkel bij die mensen daar in nr 13 is er in hun huis een publieke telefoon, ja het bestaat!
Ik op weg bij twee superlieve oude mensen, ze zitten voor hun deur genietend van het mooi uitzicht op de vallei, boven de deur prijkt een bel, zo een bel (zo een oude schoolrinkelbel waar bij ons al lang een papierke tussen steekt omdat die anders te veel lawaai maakt).
Enfin, ik bel dus naar Julia, de manager van het hotelletje. Ze vind inderdaad mijn helm. Ik denk er nog even over na, bekijk mijn kaart welke alternatieven er zijn om niet dezelfde 10 km bergop te moeten doen maar die zijn er niet echt, ik leg het uit aan de mensen, ze lijken te begrijpen dat er voor een oude helm kan teruggekeerd worden. Ik krijg van hen nog vers water en een lading okkernoten en beloof als ik terug bij hen passeer even met de fietsbel te twinkelen.
Terugkeren heb ik altijd gehaat maar nu neem ik het filosofisch op , 't is vakantie niewaar. Gans de 10 km heen én 10 km terug hoop ik dat ik de mensen in Toba nog zal terug zien.

En ...inderdaad, na 20km twinkel ik met de bel en alsof ze zaten te wachten, zwaaien ze eens. Ik besluit even te stoppen om een fotootje te nemen en mijn pulle bij te vullen. Ze poseren tenslotte voor de foto. Ik vraag naar hun adres om de foto op te sturen en ze antwoorden: La TOBA, Santiago de la Espada, numero 13....nee señor...een straat hoeft niet...er is hier maar 1

Zo maak ik ze graag.. de verhaaltjes en de foto's :-)

Rechtstaand piano spelen

Eindelijk is het er van gekomen, na 9 jaar spaans ben ik eindelijk begonnen aan muziekles,
AMV, algemeen muzikale vorming.

Let op: er is ook nog AMC, algemene muzikale cultuur, dat doet me altijd aan een merk vam potten en pannen denken.

Die eerste les : waaaw, zo van die onnozele liedjes zingen in een propvolle klas, in een gebouw dat kraakt van ouderdom en ruikt naar bordkrijt.

Die eerste minuten bij Juf Annick had ik het gevoel: Dit wordt het daar ga ik mij de komende 10 jaar mee bezig houden. Tof. Ik weet niet wat er komen zal maar hoop dat ik het volhou. Welk instrument speelt u m'neer¿ Piano. Vraag me niet waarom maar het is zo'n romantisch instrument. Ik zie me daar al zitten op de televisieloze avonden, zwoegend op de vingerzetting, partituren ontcijferend, of beter nog, zingend achter de piano, microfoon in aanslag om foutjes op te sporen, en later als een nieuwe spinvis, liedjes maken over jongens en meisjes en over de zee die altijd in beweging blijft.

Voor m'n vertrek naar spanje ben ik dus als een gek op zoek gegaan naar een piano, alle formaatjes passeerden de revue. Uiteindelijk koos ik voor een winkel van lieve Poolse pianostemmers en ik huurde een piano in esdoornkleur. Ze komt tegen mijn bloemetjesbehang.

Op mijn mp3 speler hier op de fiets heb ik alvast een favrietje ontdekt: Il jouait du piano debout van France Gall. Frans is niet mijn sterkste vak, ik heb echter begrepen dat het liedje gaat over een jongen die rechtstaand piano speelt, een jongen niet als alle anderen, et pour quelle raison etrange, ca nous derange. Een pleidooi dus voor diversiteit. Ooit wil ik dat liedje op piano kunnen spelen en zingen, geef me wat tijd en ik zing het voor jullie en jij en jij en ja, aussi pour toi .

verwensingen

tja, wat zeg je als je met de fiets moet uitwijken voor een dikke vrachtwagen en even dikke chauffeur die zijn ruit naar beneden draait en vraagt "wat ist menere?" (omdat ik het niet kan verbergen als iets mij niet aanstaat)

1. je kan hem uitschelden voor bullebakwagen
2. vuilen daf
3. meneer uw pinkers staan nog aan
4. uw vrouw wacht niet op je vanavond
5. waarom zit je zo hoog meneer?

ik heb niks gezegd....de volgende verkeersagressieveling wens ik ...nog een lang en ongelukkig leven in de file :-)

technorati tags:verkeer

loeiksemburg

exámenes de español

na 10 jaar harde strijd laat ik jullie meegniffelen met de opdracht die we kregen van juf nathalie om iets te schrijven over La belleza: de schoonheid. Ik heb het natuurlijk over mijn schoonheid ;-). Eigenlijk ben ik wel trots dat ik in het spaans kan uitdrukken wat ik voel en denk. Dat was de bedoeling. Vergeef me de fouten. Eens ik de gecorrigeerde versie krijg dan verbeter ik het allemaal.
je mag punten geven...


Mi belleza visto por los espejos
picardía: Travesura de niños o burla inocente

"Si, yo sé; la belleza está dentro del hombre, pero por lo menos intentaré acentuarla"

Espejo número uno!

!Que lujo! 5h45 de la mañana, 5 pasos y medio desde la cama hasta el espejo. Aqui estoy, mirando al joven que no soy. Primero, afeitarme, enchufar el aparato, mirar las zonas por dónde ha crecido la barba(ridad); poner el cortacesped en marcha, apagarlo, corregir, hacer de nuevo la zona debajo del nariz (porque resulta muy difícil cortar la barba sin eliminar los principios de la nariz), después lavarme, es decir, siempre lo mismo, el mismo rito.

El espejo está hecho en mosaíco, es decir unos pequeños trozos y una gran pieza en forma de sol, nublado por una nube de otoño. La nube de la vejez.
A veces la vejez es visible, depende de la luz que conquista la habitación. Bueno, asi séa, digo yo. Podemos dejar los pensamientos, demasiado pronto para filosofar.
Un informe de los daños hechos por la noche anterior: los ojos: el ojo derecha, de nuevo, debajo la ceja, arrugos, uno , dos, cuatro, hoy no importa porque la atención está desviado por una úlcera en el entrecejo. Me parece que, cuanto mayor eres, mas pequeñas son los ojos. Los parpados envuelven los ojos, más y más, asi va, hasta la muerte, la cerradura de la vista al mundo. Pero ....manos a la obra!

Espejo número dos: amigos, compañeros de trabajo y ...otros!

Andén número diez. Trenes que vienen de la costa, lugares de vacaciones, y que van a Bruselas; la deportación voluntaria de miles de trabajadores, la invasión de los flamencos. La escena en un cuadro: funcionarios, caminando con elegancia, miradas cruzadas, caras sin emociones, los hombres mirando a las formas femeninas en momentos de corto emoción. Me conformo con mirar a los hombres que están mirando a las mujeres que están mirando como quieren decir: "Dejame en paz!" Aunque sin emoción, observan tu traje. Si el pelo está un poco levantado o tiene una mancha de chocolate en la boca se puede notar en las miradas de tus compañeros de rutina.

"Hola, buenos días, que tal, buenos, pero tú pareces muy cansado" ?quiere decir que no vale la pena mirarte o quiere decir que están preocupados? Quien dira. Tus compañeros son un espejo. Pero como siempre hay que interpretarlo bien. Es decir: POSITIVO

Espejo número trés!

"Que lujo! Cinco pasos y medio desde el espejo hasta la cama, cepillar los dientes, investigar la cara, bueno, no estás feo, no estás bellisimo, estás regular. Me pongo en pijamas, la espalda me duele, los ojos arden... Uno, dos, cuatro, cinco y medio, cierro los ojos pero no concilio el seuño. Voy a la estantería. Tomo el diccionario, busco la palabra: espejo.

Espejo:- retrovisor: el pequeño que va colocado en la parte delantera de un vehículo y permite al conductor ver la parte del camino que deja detrás de sí.

Voy al espejo número uno. Miro. Pienso. Repito que dice el diccionario: permite al conductor ver la parte del camino que deja detrás de sí.
Sonrío, calma, sonrío al espejo, picardía. !Adiós a las arrugas! Son parte del camino detrás de mi....

riekalarm

Beste vriendjes en vriendinnetjes,

ik ben altijd gecharmeerd geweest door lindebomen, ik ben namelijk groot geworden onder 2 lindes dus dat kan tellen...mijn grootvader slachtte er de konijnen en de kippen onder, onze oude Simca moest telkens over de immense wortels wippen om in de garage achter het huis te kunnen en ja ...zo nu en dan waren de bomen ook aan onderhoud toe, mijn grootvader kroop dan hoog in de boom ook al had mijn moeder het hem ten zeerste afgeraden en dan zaagde hij wat takken af,

de mooiste periode van het jaar was de bloei van de lindebloesem, toen gingen we takken kaal plukken, de bloesem legden we te drogen op de zolder om er thee van te maken.

NU, het is terug die periode, je moet er eens op letten, manman, de lindebloesems ruiken overheerlijk, kom je dus een linde in volle bloei tegen, knijp de remmen dicht, doe die ipod-oortjes uit uw neus en haal diep adem (ja en doe als het kan ook uw ogen dicht)...'t leven kan soms schoon zijn hé.

mijn favorietjes van 't moment

Regen klettert, ik ziet hier op te drogen met zicht op de Gentbrugse Daken...tijd dus om te vertellen wat allemaal aan mijn oor is gepasseerd de laatste tijd. Ik hoor zodanig veel muziek, dan denk ik, ach dat is iets voor X, of dat liedje is echt precies door Y gemaakt, of ...ik zou het niet beter kunnen zingen hebben :-))))). Vandaar dat ik wel wat tipjes heb voor de komende zomer (goddank...we mogen weer hopen op een zomer, ik dacht dat het nooit meer zou komen).

Uno

Wat ik tegenwoordig het vaakst op mijn hoofd zet is de laatste cd van Bloc Party. Ik moet eerlijk toegeven, ik kende het niet, een treinrit van Gent naar Brussel, naar buiten turen onder het bezwerende, epische geluid van deze jongen britten. ..het is 1 van de mooie momenten van het leven. Morrissey zong: And if a dubbel jeanmarie de decker bus, crashes into us, well the pleasure and the privelege is mine. Een soort van ultime liefdesverklaring. Dit kent inderdaad zijn gelijke niet.
Okereke van Bloc Party zingt in Sunday: You see giant proclamations are all very well
But our love is louder than words. Ik geef toe het klint simpel maar sorry ik kreeg het koud van kop tot teen.
http://music.guardian.co.uk/rock/story/0,,1984350,00.html (link naar een interview met de zanger)


Dos
Tracey is terug. Het meisje van Everything But The Girl , het hansje en grietje van de technopop, zij die met Massive Attack Teardrop maakte, kortom ...een favorietje van mij. De laatste cd is zonder haar man Benn Watt, hij is zwaar ziek geweest en daarom heeft ze maar zelf iets gemaakt. De single And it's all true is zeer leuk. Op de cd staat een beetje van alles... Ik blijf gecharmeerd door haar jazzy stem. Ze zingt geen noot te veel, ons Traceymaar laat een spoor van eenzaamheid achter zich . http://www.traceythorn.com/

Tres
Hij is zwitser....hij heeft Eisbär gemaakt....voor de rest niet echt bekend maar ik hoorde onlangs een liedje van hem (Stephan Eicher) op Radio 1 en alhoewel ik weinig van zijn Zwitserduits verstond vind ik dit een superzachtmooie plaat. Lees maar de bespreking in de Morgen. Ze hebben gelijk verdoeme! Met Geoffrey Burton op gitaar.

http://www.demorgen.be/dm/nl/cultuur/dmmuziek/444004

http://www.youtube.com/watch?v=eBoLsInoNvk

kassalade

29 april 2007; zondagvoormiddag, ik moest nog even eieren halen en een brood, het kookboek toonde dat voor quiche beter eieren werden gebruikt, ik dus naar de proximus delhaize, langs de markt van ledeberg, mannen met witte sokken, vreemde gewaden bij de geraniumstand, verder een aftandse ford fiesta met drie gesluierde vrouwen, grappig, doet me denken aan die nonnetjes van vroeger in hun dafke, de straat door dus, voorbij het ledebergs-turks genootschap over de vluchtheuvel, rechts de pittabar passerend, even verderop, juist voor de gevaarlijke oversteek op de rechterhand, de moskee, dan dus eindelijk de straat over, een kindje met broodsnee bij de broodmachine, een gefriemel bij de gebraden kippenstand, verder een zoeken naar boursin en dan een rij van hier tot in het nabijgelegen merelbeke aan de kassa, op een zondag, iedereen slaat proviand in voor de komende onzekere vrije dagen, man met baard achter mij, pool, rechts van mij, jongeman met vrouw, pools denk ik, ze kennen elkaar, blijken gelukkig, hier in ledeberg, op de steenweg naar het verafgelegen hundelgem, de kassiersters geven show, ze praten rug aan rug tegen elkaar, zijn zich bewust van hun tien minuten roem, dan plots verschijnt het op het scherm, het schuif gaat open : KASSALADE, quiche opdienen met een vers slaatje dus.

eindelijk!

In het leven gaan sommige dingen al sneller dan andere, ik weet eigenlijk niet op welke leeftijd precies ik mijn eerste stappen zette maar ik zal wel niet al te hard van stapel zijn gelopen. Ik zong tot mijn 16de bij de sopraantjes en die eerste slow werd ik op de dansvloer gesleurd.

Na al die jaren is het er uiteindelijk toch van gekomen. Wel zeer toevallig. Ik fietste van het station naar huis toe getooid in mijn oranje fluo vest en medelijwekkende muts toen ik plots ingehaald werd door een fietser. Nu...dat gebeurt wel vaker maar nu was hij wel zeer speciaal.

Toen we een weg moesten kruisen keek ik rechts van me en kon ik eindelijk zien waar ik al die jaren al op gewacht had. Het zat er natuurlijk aan te komen, het kon niet blijven duren; God stelde me niet langer op de proef.

Eindelijk zag ik hem: de jongen met identiek dezelfde neus als mezelf. Mijn vader kon hem niet beter gemaakt hebben. Enfin. Met de neus in de wind en goed gemutst fietste ik naar huis. Op deze somber februaridag had ik geen huisgenootje, geen levensgenootje of zielsgenootje. Ik heb een neusgenootje! ...en voel me al veel minder alleen op deze koele wereld. ;-)

Merci Wim

Er was een tijd dat muziek Wim was, of Stef, of Piet, of Van. Lang geleden kreeg ik van een schoolvriendje een cassetje. Zo'n beetje gelijk in dat liedje van de fikskes: er waren nog geen mp3's en het was dus pure ambacht om zoiets gemaakt te krijgen. Die play en de record tegelijkertijd indrukken en dan maar hopen dat het liedje er van in het begin op stond. Het was bovendien een grote kunst: ongeveer tot tien tellen om te wachten tot het bandje doorgespoeld was zodat je bij de aanvang van het werkstuk niks verloor. Cassetjes maken was ambacht!
Het mooiste cassetje dat ik ooit kreeg was getiteld Rode Wijn. Het bevatte pareltjes van Ricky Lee Jones en Elvis Costello (everyday I write a book) of The Triffids met het hopeloos ingetogen Stolen Property.
Ik, tja, ik zat toen in mijn Bryan Adams periode met het haar lang in de nek, kwas net bekomen van the glamour van Michael Jackson en Rob u leest het goed De Nijs. Wist ik veel.... Ik vroeg dus aan die jongen waar de Triffids op gelijkten en hij zei me dat dit een beetje op U2 geleek. Van U2 had ik toen al gehoord en hij zou The Triffids op een cassetje zetten.
Nu, die jongen was 3 jaar ouder en wist al veel meer, amaai, hij kende zelfs de blues, de blues van Johnny Lee Hooker. Ik liet hem begaan en zonder het zelf te weten werd hier voor mij de muzikale smaak voor jaren gemaakt. Op het cassetje stond een wondermooi liedje van Van Morrisson: In the garden. Wist ik veel. Van Morrisson klonk me een oude man, niks aantrekkelijks, niks nieuws onder de zon dus. In de cd-besprekingen las ik ergens dat Van Morrisson eigenlijk maar een stuk of drie liedjes had, de rest waren wonderschone variaties hier op. Gecharmeerd door het cassetje kocht ik toen de witte plaat met de man op de cover: Poetic Champions Compose. Een zeer toegankelijke plaat met een paar instrumentaaltjes op. Ik was dus verkocht.
Nu, jaren later, luister ik nog steeds naar een tiental platen van hem, ik heb er een goede gewoonte van gemaakt. Telkens opnieuw op zondagavond luister ik naar Van Morrisson. De zondagen dat ik Van The Man niet hoor zijn op 1 hand te tellen. En dat allemaal dankzij 1 cassetje: Rode Wijn.

Merci Wim!

oude vrienden

Ik kom ze vaak tegen, oude vrienden. Soms zie ik ze onscherp in het zwembad. Dan zie ik plots weer de jongen van het eerste middelbaar. We speelden alle dagen na school nog wat voetbal. Hij woonde niet ver van school af en wachtte samen met mij op de auto naar Oosterzele. Alle dagen, uitgezonderd op woensdag.

Die oude vrienden, laatst ging ik met m'n collega's eten bij de brusselse Italiaan. Ik zag Tom, een klasgenootje van toen ik acht was. Amaai, nu was hij wel wat serieuzer geworden. Het was niet meer het schanulleke van vroeger. Hij leek vroeger zo hard op mij dat men dacht dat we broers waren. Dat was nu wel anders. Hij was nu zakenman, tafelend met een klant waarschijnlijk. Hij keek genoegzaam rond, onze blikken kruisten maar hij gaf geen teken van herkenning. Da's maar goed want wat zeg je dan... . Hoe is't met die? hoe is 't met die? En die? Die? Ah die, ja die heb ik niet zo goed gekend. Die? Die ja. En die ...maar dat zal het zowat zijn denk ik. Als "die" is uitgeput schakel je over op jezelf maar zoveel valt daar ook niet over te zeggen, toch niet bij de Italiaan rechtstaande aan een tafeltje voor twee.

Ik kom ze tegen, oude vrienden, en dan durf ik ze meestal niet te groeten. Want dan als er niets meer te vertellen valt, vragen ze of ik getrouwd ben en of ik soms kinderen heb. Meestal zijn zij dat wel. Dan staat het plots drie of vier - nul naargelang de grootte van de kroost. Tja ; als ze gescheiden zijn ...dat kan nog voor de gelijkmaker zorgen. Dat is plots draaglijker.

Oude vrienden, komkom, laat me u maar ophouden over oude vrienden. Ze herkennen me toch niet meer.

de industriële bakker

Deze avond fietste ik na het werk nog vlug even naar de industriële bakker. Het was om binnen te gaan niet nodig om mijn reflecterende verkeersoutfit uit te trekken vond ik, we waren ten slotte in industriële middens toch? Het gaat hier over een strikt machinaal gebeuren, aanschuiven bij de bakker.
Oesters, wat een keuze, ik schuifel eerst voorbij de taartjes, chocolade pietjes en knipogende marsepeinen wortels. Neen meneer, de sint komt niet meer bij mij, neen meneer. Sinds mama vertelde dat ook papa soms sint is, is de sint niet meer bij me langs geweest. Spijtig maar ja...er is altijd nog de industriële bakker he! Dit doet eingenlijk niet ter zake, nog twee wachtenden voor mij en ik beslis hier over wit of bruin.
Wordt het een mueslibroodje (maar dat neem ik normaal gezien enkel op zondag) of neem ik eens een normaal wit broodje. Oei die lekkere hartige groetentaartjes met zalm en dille. Oei. Waarvoor ga ik? Of toch maar een grof platine gesneden? Ik snuffel mijn geld bijeen. In het enkelgeldzakje van mijn portefeuille zit nog 1 euro en 2 maal 10 cent gesprokkeld. Dat zal niet genoeg zijn zeker? Tenzij ik een klein wit broodje neem...., hou voor de zekerheid die verrimpelde 5 euro maar in de aanslag. De volgende alstublieft, knettert de winkeljuf. Raar, ik ben in deze industriële bakkerij veranderd in De Volgende terwijl ik snif snif normaal enkel als laatste aan de beurt kom.
EEN GROF PLATINE BROOD GROOT alstublief ! Geen grof platine meneer, een gewoon bruintje meneer? Ik denk dat die mevrouw het in mijn ogen zag dat ik van bruine broodjes hield. Ja, vulde ik vertwijfeld aan. Een rond of een vierkant? Een rond asltublieft, gesneden , voegde ik er aan toe. Dat zal het zijn? klaagde de winkeldame (alsof ze me verweet dat ik geen hartig groententaartje van 11 euro had meegenomen)
Da's dan 1 euro 20 alstublieft. De volgende alstublieft.
Hehe toch makkelijk zo'n industriele bakkerij op weg naar huis. En wat een keuze.....

donkerte

het donker, ja het donker dus, donker als je thuis naar werk vertrekt, donker als je terug naar huis gaat, donker in de achtertuin, donker, donker, de spaarlampen flikkeren aan, het wordt nu afwachten , wachten op de kille winter, ja , dat kan ook soms gezellig zijn, maar toch, wachten, misschien wel op de lente, ja de lente, het licht, de lente, daar wacht ik wel even op.